ÌÓÊÌæ ÇÑÊÈÇØ ÈÇ ãÇ ÎÇäå  

آموزش و پرورش در استان گیلان

از ویکی اطلس فرهنگی ایران

پرش به: ناوبری, جستجو

گام‏هاى نخستين آموزش و پرورش در ايران پس از اسلام بر بنيان‏هاى دينى تكيه داشته و مساجد و مكتب‏خانه‏ها در آغاز مسير اين حركت قرار داشتند.


مساجد نخستين جايى بود كه براى آموزش مورد توجه قرار گرفت. در استان گيلان نيز مانند ساير نقاط كشور نخستين گام‏هاى آموزش از مساجد و مكتب‏خانه‏ها آغاز گرديد.


نخستين مدرسه جديد در گيلان در سال 1314 ه .ق در زمان حكومت شعاع السلطنة در گيلان آغاز به كار كرد. در اين مدرسه درس‏هايى مانند: زبان فرانسه، روسى، صرف و نحو، كليات سعدى و قرائت قرآن تدريس مى‏شد. پس از تأسيس نخستين مدرسه به سبك جديد مدارس ديگرى نيز از سوى افراد و انجمن‏هاى مختلف تأسيس گرديد.


نخستين مدرسه دخترانه به نام «شمسيه» در سال 1327 ه .ق (يعنى پس از گذشت سيزده سال از تأسيس اولين مدرسه پسرانه) به كوشش شيخ على طالقانى (تنها) تأسيس گرديد.


اولين هنرستان گيلان نيز به نام «مدرسه فلاحت» به وسيله حاج ميرزا حسن خان اسفند يارى (محتشم السلطنة) در سال 1325 ه .ق تأسيس گرديد. مديريت اين مدرسه را ميسو لافون فرانسوى بر عهده داشت و در آن به تدريس علوم كشاورزى و پرورش كرم‏ابريشم پرداخته مى‏شد.


در اين رهگذر برخى از خارجيان مقيم ايران و اقليتهاى مذهبى در گيلان مدارسى را بنيان نهادند. در سال 1290 ه .ق ارامنه مدرسه‏اى به نام «انوشيروان» در رشت بنا نهادند. مبلغين پروتستان آمريكايى مدرسه متوسطه پسرانه‏اى، در سال 1313 ه .ق در رشت تأسيس كردند و در پى آن آمريكايى‏ها در سال 1324 ه .ق مدرسه متوسطه دخترانه‏اى نيز تأسيس نمودند.


هم زمان با شروع نهضت جنگل (1293ـ1300 ه .ش) مدارسى نيز از طرف جنگلى‏ها تأسيس گرديد. جنگلى‏ها در مرامنامه خود، تحصيلات ابتدايى را براى كودكان اجبارى نموده و تحصيلات متوسطه و عالى را براى افراد با استعداد مجانى و الزامى دانستند



منابع